لوئيز ردِن زني بود با لباسهاي كهنه و مندرس و نگاهي مغموم. وارد خوار و بار فروشي محله شد و با فروتني از صاحب مغازه خواست كمي خواروبار به او بدهد. به نرمي گفت شوهرش بيمار است و نمي تواند كار كند و شش بچه شان بي غذا مانده اند.

جان لانگ هاوس ،صاحب مغازه با بي اعتنايي محلش نگذاشت و با حالت بدي خواست او را بيرون كند.

زن نيازمند در حالي كه اصرار مي كرد گفت:« آقا شما را به خدا، به محض اينكه بتوتنم پولتان را مي آورم.»

جان گفت نسيه نمي دهد.

مشتري ديگري كه كنار پيشخوان ايستاده بود و گفت و گوي آن دو را مي شنيد به مغازه دار گفت: « ببين خانم چه مي خواهد، خريد اين خانم با من.»

خواروبار فروش با اكراه گفت:« لازم نيست، خودم مي دهم، ليست خريدت كو؟ »

لوئيز گفت: اينجاست

« ليست ات را بگذار روي ترازو ، به اندازهء وزنش هرچه خواستي ببر..!»

لوئيز با خجالت يك لحظه مكث كرد، از كيفش تكه كاغذي درآورد و چيزي رويش نوشت و آن را روي كفهء ترازو گذاشت، همه با تعجب ديدند كفهء ترازو پايين رفت.

خواروبار فروش باورش نشد، مشتري از سر رضايت خنديد.

مغازه دار با ناباوري شروع به گذاشتن جنس در كفهء ديگر ترازو كرد. كفهء ترازو برابر نشد، آنقدر چيز گذاشت تا كفه ها برابر شدند.

در اين وقت خواروبار فروش با تعجب و دل خوري تكه كاغذ را برداشت ببيند روي آن چه نوشته شده است.

كاغذ ليست خريد نبود، دعاي زن بودكه نوشته بود:« اي خداي عزيزم ،تو از نياز من با خبري، خودت آن را براورده كن.»

مغازه دار با بهت جنس ها را به لوئيز داد و همان جا ساكت و متحير خشكش زد.

لوئيز خدا حافظي كرد و رفت.

مشتري يك اسكناس پنجاه دلاري به مغازه دار داد و گفت:« تا آخرين پني اش مي ارزيد»

فقط اوست كه مي داند وزن دعاي پاك و خالص چه قدر است...