ای دور مانده از من ناچار و ناسزاوار
 آنسوی پنج خندق - پشت چهار دیوار 

 ای قصه ی تو و من - چون قصه ی شب و روز
 پیوسته در پی هم ، اما بدون دیدار

سنگی شده است و با من تندیسوار مانده است
 آن روز آخرین وصل ،‌و آن وصل آخرین بار

 بوسیدی و دوباره... بوسیدی و دوباره
 سیری نمی پذیرفت از بوسه روحت انگار 

 با هر گلوله یک گل در جان من نشاندی
 از بوسه تا که بستی چشم مرا ، به رگبار 

 دانسته بودی انگار ، کان روز و هر چه با اوست
 از عمر ما ندارد ،‌دیگر نصیب تکرار 

 آندم که بوسه دادی چشم مرا ، نگفتم
 چشمم مبوس ای یار ، کاین دوری آورد بار ؟

از شب گذشته ام همه بیدار خواب تو
 ظلمت شمار سرزدن آفتاب تو

جان تهی به رذاه نگاهت نهاده ام
 تا پر کنم هر اینه جام از شراب تو

گیسوی خود مگیر ز دستم که همچنان
من چنگ التجا زده ام در طناب تو 

 ای من تو را سپرده عنان ، در سکون نمان
 سویی بتاز تا بدوم در رکاب تو 

 یک بوسه یک نگاه از آن چشم و آن دهان
 اینک شراب ناب تو و شعر ناب تو 

 گر بین دیگران و توپ یش ایدم قیاس
دریای دیگری نه و آری سراب تو 

 جز عشق نیست خواندم و دیدم هزار بار
 واژه به واژه سطر به سطر کتاب تو 

 اینجاست منزلم که بسی جستم و نبود
 آبادی ای از آنسوی چشم خراب تو

ابری رسید و آسمانم از تو پر شد
 بارانی آمد ، آبدانم از تو پر شد 

 نام تو اول بغض بود و بعد از آن اشک
 اول دلم پس دیدگانم از تو پر شد

جان جوان بودی تو و چندان دمیدی
 تا قلبت بخت جوانم از تو پر شد 

 خون نیسیتی تا در تن میرنده گنجی
 جانی توو من جاودانم از تو پر شد 

 چون شیشه می گرداند عشق ، از روز اول
 تا روز آخر ، استکانم از تو پر شد 

 در باغ خواهش های تن روییدی اما
 آنقدر بالیدی که جانم از تو پر شد 

 پیش گل سرخ تو ،‌برگ زرد من کیست ؟
 آه ای بهاری که خزانم از تو پر شد 

 با هر چه و هر کس تو را تکرار کردم
تا فصل فصل داتسانم از تو پر شد 

 ایینه ها در پیش خورشیدت نشاندم
 و آنقدر ماندم تا جهانم از تو پر شد