دوستان شرح پریشانی من گوش کنید                داستان   غم  پنهانی    من  گوش   کنید

قصّه بی سر و سامانی من گوش کنید                گفت وگوی من و حیرانی من گوش کنید

                               

                                  شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی

                                 سوختم سوختم این راز نگفتن  تا کی

 

 روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم                ساکن کوی بت  عربده جویی  بودیم

 عقل و دین باخته   ، دیوانه رویی بودیم                بستهء سلسلهء    سلسله  مویی  بودیم

                          

                               کس در آن سلسله غیر از من و دلبند  نبود

                               یک گرفتار از این جمله  که  هستند   نبود

 

نرگس غمزه زنش این همه بیمار نداشت               سنبل پر شکنش هیچ  گرفتار  نداشت

این همه مشتری  و گرمی   بازار  نداشت              لعبتی بود ولی هیچ  خریدار  نداشت

                            

                               اوّل آن کس که خریدار شدش   من  بودم

                               باعث   گرمی   بازار   شدش   من  بودم

 

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او                  داد رسوایی من شهرت  زیبایی  او

بس که دادم همه جا شرح دلآرایی او                 شهر پر گشت  ز غوغای تماشایی او

                            

                                 این زمان  عاشق   سرگشته   فراوان  دارد

                                 کی سر و برگ من بی سر و  سامان  دارد

 

چاره اینست و ندارم به از این رای دگر              که دهم جای دگر دل به دلارای دگر

چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر                بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر

                        

                             بعد از این رای من این است و همین خواهد  بود

                            من  بر  این  هستم   و    البته  چنین  خواهد  بود

 

یش  او یار نو و یار کهن هر دو یکی است       حرمت مدعی و حرمت من هر دو یکی  است

قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دو یکی است    نغمه  بلبل و غوغای  زغن   هر دو یکی است

                                 

                                    او ندانسته  که قدر  همه  یکسان  نبود

                                   زاغ را مرتبهء مرغ خوش  الحان نبود

 

چون چنین است پی کار دگر باشم به               چند روزی پی دلدار  دگر  باشم  به

عندلیت  گل  رخسار  دگر  باشم   به             مرغ خوش نغمه گلزار دگر  باشم  به

                          

                               نوگلی کو که شوم بلبل  دستان   سازش

                               سازم   از  تازه  جوانان  چمن  ممتازش

 

آنکه بر جانم از او دم به دم آزاری هست        می توان یافت که بر دل ز منش باری هست

از من و بندگی من  اگرش  عاری  هست        بفروشد که  به  هر  گوشه  خریداری  هست

                     

                            به وفا داری من نیست در  این شهر  کسی

                           بنده یی  همچو  مرا  هست  خریدار   بسی

 

مدتی در ره عشق تو دویدیم بس است               راه صد بادیهء  درد  بریدیم  بس  است

قدم از راه طلب باز کشیدیم بس است                اوّل و آخر این مرحله دیدیم  بس  است

                        

                              بعد از این ما و سر کوی  دلارای  دگر

                              با غزالی به غزل خوانی و غوغای دگر

 

تو مپندار  که  مهر  از دل محزون  نرود               آتش  عشق به جان افتد و بیرون  نرود

وین محبت به صد افسانه و افسون نرود                 چه گمان غلط است  این..؟ چون نرود.؟

                      

                             چند کس از تو و یاران تو آزرده  شود

                             دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود

 

گرچه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت           وز دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت

شد دل آزرده و آزرده دل از کوی تو رفت         با دل پر گله از نا خوشی خوی  تو  رفت

                        

                              حاش لله  که  وفای  تو  فراموش  کند

                               سخن مصلحت آمیز کسان گوش  کند