ترنم مهر |
|
شهريار عشق- يك غزل و مسمط ناب از استاد شهريار
اي كـه از كــلك هنــر نقـش دل انگيــز خــدايي حيف باشد مه من كاين همـه از مهـر جــدايي گفتـه بـودي جگــرم خــون نكنــي باز كجــائي مـن ندانستـم از اول كه تـو بـي مهــر و وفــائي عهــد نابستـن از آن بـه كــه ببنـدي و نپــائي مــدعــي طعنــه زند در غــم عشــق تو زيــادم وايــن نـدانــد كـه مـن از بهر غم عشق تو زادم نـغمــه بـلبـل شيــراز نـرفتــه اســــت ز يــادم دوستـــان عيـب كنندم كه چــرا دل به تــو دادم بـايـد اول بـه تـو گفتــن كـه چنيـن خوب چرائي تيــــــر را قــــوت پــرهيــــز نبـــاشــد ز نشــانــه مــــرغ مسكيــن چــه كنــد گر نــرود در پي دانه پاي عاشق نتـوان بست به افســون و فســانه اي كه گفتــي مــــرو انــدر پــي خــوبــان زمـانه مــا كجـــائيم در ايــن بحــر تفكـــر تــو كجـــائي تـــا فكنــــدم بســر كــوي وفــا رخــت اقــامــــت عمر،بي دوست ندامت شد و با دوست غرامت سر و جان و زر و جاهم همه گو رو…. بسلامت عشــق و درويشــي و انگشت نمائي و ملامت همــه سهــل اســت تحمــل نكنــم بـار جدائي در بيمــــــار نپرســنــد بــه شهـــر تــو طبيبـــان كــس در ايــن شهــــر نــدارد سر تيمار غريبــان نتـــوان گفــت غــم از بيــم رقيبــان به حبيبــان حلقــــه بــــر در نتــوانــــم زدن از بيــم رقيبـــان اين تــــوانم كــه بـيــايم به محــلت به گــــدائي گــرد گلــــزار رخ توســــت غبــار خـــط ريحــــان چون نگارين خط تذهـيـب به ديبــاچه ي قــــرآن اي لبت آيــت رحمــت دهنــت نقطــه ي ايمــان آن نه خــال است و زنخـدان و سر زلف پريشان كـه دل اهــل نظــر بــرد كــه ســريســت الهــي هــر شــب هجــر برآنـم كــه اگــر وصــل بجويــم همه چون ني به فغان آيم و چون چنگ بمويـم ليك مدهوش شوم چون سر زلـف تــو ببــويــم گفته بودم چو بيــائي غــم دل بــا تــو بگــويــم چــه بگويــم كه غــم از دل بــرود چون تو بيائي چرخ امشب كه به كام دل مـا خواسته گشتــن دامــن وصــل تــو نتــوان به رقيبــان تو هشتــن نتــوان از تــــو بــــراي دل همســايه گــذشتــن شمــع را بايــد ازيــن خانــه بدر بردن و كشتـن تا كه همســـايه ندانــد كه تــو در خانــه مــائي سعدي اين گفت شد از گفته خود باز پشيمان كه مريض تب عشــق تو هــدر گــويد و هــذيان به شـــب تيــره نهفتــن نتــوان مــاه درخشــان كشتــن شمــع چــه حاجــت بود از بيم رقيبان پـرتو روي تــو گــويــد كــه تــو در خــانــه مــائي نــرگس مســت تــو مستــوري مــردم نــگزينــد دست گلچين نرسد تا گلـي از شاخ تــو چينــد جلوه كن جلوه كه خورشيـد به خلوت ننشينــد پــرده بــردار كـــه بيگــانــه خــود آن روي ببينــد تــو بــزرگــي و در آيينــــه ي كــوچــك ننمـــائي نــازم آن ســر كه چو گيسوي تو در پاي تو ريزد نــازم آن پــاي كــه از كـوي وفــــاي تــو نخيــــزد شهريار آن نه كه با لشگر عشــق تــو ستيــزد سعدي آن نيست كـه هــرگز ز كمنــد تو گريــزد كه بدانسـت كه در بنــد تــو خوشتــر ز رهــائي
به خـدا كـافـر اگـر بـود بـه رحـم آمـده بـود زآن همـه نـالـه كـه من پيش تو كافر كردم تو شـدي همـسر اغيـار و مـن از يار و ديار شــدم آواره و تــرك ســر و همسـر كـردم زير سر بالـش ديباسـت تـو را كـي دانـي؟ كـه مـن از خـار و خـس بـاديـه بستر كردم در و ديــوار بحـــال دل مـــن زار گـريــست هـركجــا نـالـه نـاكـامـي خــود ســر كـردم در غمــت داغ پــدر ديــدم و چـون دُر يتيـم اشــك ريــزان هــوس دامــن مــادر كــردم اشــك از آويـزه گـوش تو حكـايت مـي كرد پنـد ازيـن گــوش پـذيرفتــم از آن در كــردم پـس از اين گوش فلك نشنود افغان كسي كـه من اين گوش به فرياد و فغان كر كردم اي بسا شب به اميدي كه زني حلقه بدر ديــده را حـلقــه صفـت دوختـه بر در كردم شهـــريارا بـه جفــا كـرد بـه خــاكم پـامـال آن كـه مـن خـاك رهـش را بـه افسـر كردم
سكوت..... سرشار از ناگفته هاست...!!!!! احمد شاملو
+نوشته شده در دوشنبه بیستم خرداد 1387ساعت20:20 توسطمهدی دلخواه|
|
منوی وبلاگ 
با من بگو تو کیستی ، مهری ؟بگو ماهی؟ بگـو خوابی؟خیالی؟چیستی؟ اشکی؟ بگو،آهی بگو راندم چو از مهرت سخن،گفتی بسوز ودم مزن دیگر بگو از جان من جانا چه می خواهی؟بگو گیرم نمی گیری دگـر زآشفتهء عشـقت خبــر بر حال من گاهی نگر ، با من سخن گاهی بگو غمخوار دل ای مه نه ای،از درد من آگه نه ای والله نه ای بالله نه ای ، از دردم آگاهی؟ بگـو در خلوت من سر زده ، یک ره درآ ساغر زده آخر نگویی سرزده از من چه کوتاهی؟ بگو من عاشق تنهایی ام ، سر گشتهء شیدایی ام دیوانهء رسوایی ام تو هرچه می خواهی بگو
نوشته هاي پيشين
پشتيباني |
